مرکز اسناد و تحقیقات
دفاع مقدس

رویدادهای 29 آبان؛

 
 
روزشمار اسناد سازمان ملل

آیا لشکر 14 امام حسین(ع) در والفجر8 دنبال پشتیبان ل 5 نصر شد؟ + سند

چاپلینک ثابت

ازجمله موارد پیچیده در طراحی مانورهای عملیاتی، تعیین نحوه عبور یک یگان مانوری از یگان مانوری دیگر است. این امر نیاز به هماهنگی‌های بسیار دقیق در زمان قبل از عملیات دارد. عقبه دو یگان باید نزدیک به هم قرار گیرد و فرماندهان یگان‌های جزء (گاه تا رده گردان و گروهان) باید با یکدیگر آشنا شده و فرکانس‌های بی‌سیمی یکدیگر را در اختیار داشته باشند. زمان عبور یگان دنبال پشتیبان را قرارگاه معین می‌کند. حتی بنا به تشخیص فرماندهی قرارگاه ممکن است که یگان دوم، در برخی مراحل اولیه عملیات با استعداد کم و اندکی، یگان اولیه را همراهی نماید.

در این سند نیز که مربوط به 4 روز قبل از عملیات بزرگ والفجر8 است چنین آمده: «لشکر 14 امام حسین(ع) در محدوده قرارگاه کربلا به‌عنوان دنبال پشتیبان لشکر 5 نصر وارد عمل شود.»

 ضمن مشاهده نکات دقیق و ظریفی که دستورالعمل به آن اشاره کرده است، برای یک پژوهشگر آشنا به تاریخ دفاع مقدس این پرسش مطرح می‌شود که به چه دلیل به لشکر 14 امام حسین(ع) به‌عنوان یک یگان مانوری قوی و خط‌‌شکن، در این عملیات مأموریت خط‌شکنی داده نشده است و این یگان را برای عبور از لشکر 5 نصر در نظر گرفتند؟

(برای مطالعه متن سند اینجا را کلیک کنید)

 در پاسخ به این سوال، باید پژوهشگران را به مباحث قبل از عملیات والفجر8 ارجاع داد. بخشی از این مباحث در مجله "نگین ایران" و همچنین در کتاب‌ها و آثار مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس منتشر شده است. به‌عنوان نمونه می‌توانید به گزارش "تردید و ابهام درباره عملیات والفجر8 (جلسه فرماندهان عالی سپاه در آبان 64)"  و  "تلاش برای آمادگی (جلسه فرماندهان سپاه با آقای هاشمی رفسنجانی دو ماه قبل از عملیات والفجر8)" که در مجله نگین ایران منتشر شده است، مراجعه کنید.

براساس این مباحث، شکل عملیات والفجر8 در عبور از اروند و پیشروی در عمق، مورد تأیید و قبول برخی از فرماندهان نبود. به همین دلیل، فرماندهی سپاه از این یگان‌ها برای حساس‌ترین بخش عملیات یعنی خط‌شکنی، استفاده نکرد.

حسین علایی فرمانده وقت قرارگاه نوح در کتاب روند جنگ ایران و عراق خود در این باره می‌نویسد:

«بعضی از فرماندهان ارشد سپاه و ازجمله تعدادی از فرماندهان لشکرهای خط‌شکن مثل لشکرهای 14 امام حسین(ع) و 8 نجف اشرف درباره پشتیبانی و چگونگی تدارک این عملیات تردید داشتند و از موفقیت آن ناامید بودند. به همین خاطر فرمانده کل سپاه نتوانست برای این فرماندهان و این یگان‌ها مأموریت موثری را در مرحله اول عملیات والفجر8 پیش‌بینی و تعیین کند. البته آنها در مراحل بعدی عملیات فعالانه شرکت داشتند.  فرماندهان ارتش نیز در بازدیدی که پیش از آغاز عملیات از این منطقه داشتند، به این نتیجه رسیدند که اجرای این عملیات امکان‌پذیر نیست و آن را یک طرح نشدنی دانستند.» (دکتر حسین علایی -1391- روند جنگ ایران و عراق- ج 2- ص 149)

به این ترتیب، لشکر 14 در آخرین روزهای قبل از عملیات، آماده پیوستن به عملیات شد و با استقرار در عقبه تعیین شده، با سرعت و قدرت فراوان اقدام به انتقال تجهیزات و نفرات خود کرد.

 

اما این پایان ماجرا نبود؛ براساس گزارش محسن رخصت‌طلب، راوی مرکز تحقیقات در لشکر 14 امام حسین(ع)، فرماندهی این لشکر مایل به انجام مأموریت به‌عنوان دنبال پشتیبان و یا احتیاط یگان دیگر نبود. به همین جهت، همزمان با جایگیری لشکر 14 در عقبه تعیین شده و انجام اقدامات مهندسی بسیار شدید، فرماندهی این لشکر در جلسه با فرمانده کل سپاه و با اصرار فراوان توانست تا موافقت فرماندهی کل را برای دریافت ماموریت خط‌شکنی در خط حدی به میزان حدود پانصد متر دریافت کند و نهایتاً نیز به‌عنوان یگان مانوری مستقل وارد عملیات شود.

 

 


 

دسته بندی اخبار: 
گزارش

دیدگاه جدیدی بگذارید