مرکز اسناد و تحقیقات
دفاع مقدس

رویدادهای 24 مهر؛

 
 
روزشمار اسناد سازمان ملل

یادداشتی کوتاه به بهانه نزدیک شدن به اولین سالگرد عروج دکتر حسین اردستانی

چاپلینک ثابت

 

 

 

یادداشتی کوتاه به بهانه نزدیک شدن به اولین سالگرد عروج دکتر حسین اردستانی

اِعلَمُوا انَّما الحَیوةُ الدُنیا لَعِبٌ وَ لَهوٌ وَ زینَةٌ وَ تفاخُرٌ بینَکم و تکاثُرٌ فی الاَموال و الاولادِ کَمَثَلِ غَیبٍ اَعجَبَ الکفار نَباتُهُ ثُمَّ یَهَیجُ فَتَریهُ مُصفَراً ثُمَّ یَکونُ حُطاماً و فِی الاخرةِ عَذابٌ شَدیدٌ وَ مَغفِرَةٌ مِن اللهِ وَ رضوانٌ وَ مَالحیوةُ الدُنیا الّا مَتاعٌ الغُرور. (حدید، آیه 20)

سلام برآنانی که در حیات و ممات سرود رهایی سر دادند!

سلام بر زمزمه های دل انگیز قرآنی و سلام برگام های استوار مردان خدا در طول 8 سال دفاع مقدس!

سلام بر روح بلند شهیدان ولامقامی که در میقات پا برهنه گان عصر خمینی بی هیچ چشم داشتی لباس سرخ احرام شهادت و لباس سبز پاسداری از حریم ولایت را زینت بخش قامت شان کردند.

سلام بر اشک های زلال و مناجات های عارفانه  و سلام بر دست های به قنوت بلند شده رزمندگان کفر ستیز اسلام در نمازهای عشق آلود و راز و نیازهای شبانه دردشت تفتیده جنوب و قلل سربه فلک کشیده کردستان!

سلام بر قلوب مهربان و سلام بر سینه های پر راز و رمز راویان شهید مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس!

دکتر حسین اردستانی راوی و تاریخ نگار دفاع مقدس هم بعد از سالها تلاش و مجاهدت در علم و اندیشه سرانجام از میان ما رفت.

نزدیک به یک سال پیش، به ناگاه زنگ ها به صدا درآمد و فضای حقیقی و مجازی پر شد که« حسین اردستانی هم رفت» به همین سادگی! اما رفتن او انگار فرق داشت، او با رفتنش هم مثل بودنش به ما درس خوب بودن و مهربانی آموخت. او رفت و مسئولیت فرهنگی و اجتماعی سنگینی را بر دوش ما باقی گذاشت.

آری در آغازین روزهای سال جدید، مردی از میان ما پرکشید که  چنین ایامی را همنوا و همراه با کاروانهای راهیان نور وصف عشق و مشق بندگی کرده بود. او در وادی نور و رحمت در کربلایهای ایران زمین چنان عارفانه و عاشقانه و دلسوزانه حدیث پایمردی مردان خدا را زمزمه می کرد که گویی در همان زمان با گوش دل بانک الرحیل را شنیده و در پی انجام رسالتی بزرگ برآمده است. او در واپسین روزهای حیاتش همگان  را بر عمل به فرهنگ اسلام ناب محمدی و روایت صحیح و دقیق از تاریخ سازنده و درس

آموز دفاع مقدس در سرزمین نور و عزت فرا می خواند و همواره توصیه می کرد تا بیش از پیش مراقب گنج عظیم بجای مانده از آن دوران طلایی و نهضت اسلامی مان باشیم.

دکتراردستانی رفت و در سرای ابدی ماوا گزید اما ما ماندیم و کاری بزرگ و نیمه تمام که او در آخرین لحظات عمر هم از آن غافل نبود. او رفت و ما مانده ایم با دلهایی پر از ماتم و غم های های تلنبار شده در سینه و بغضی در گلو گیرکرده از نا بهنجاری های اجتماعی و فرهنگی امروز.

او رفت و به دوستان شهیدش پیوست! اما ما ماندیم و حسرت های او برای فراموش شدن فرهنگ غنی اسلامی.

او رفت و ما ماندیم با جای خالی استاد و پژوهشگری دلسوز که آرزویش تحقق آرمان الهی در زمین بود و انتقال ارزشهای دوران دفاع مقدس به نسل حال و آینده کشور.

او رفت و ما ماندیم با یک پیام قرآنی و دینی، پیام آرامش و انسان دوستی، پیام پرهیز از بدی ها و تسول به خوبی ها!

با این حال؛ آیا رفتن پایان ماجراست؟ رفتن برای درگذشتگان پایان ماجرا نیست و ماندن هم برای زنده ماندگان!  ما موقت در این دیار بی حاصل خواهیم بود. کسی چه میداند که وقتی دستی را به نشانه خداحافظی می فشارد  آخرین بار است که گرمی دستی را حس می کند یانه!

پس کسی نیامده است که بماند همه باید برویم. اما اکنون که هستیم باید به فکر رفتن باشیم، اینجا و اکنون که میان تنهایی خویش نشسته ایم و مات و مبهوت رفتن عزیزانی چون حسین اردستانی را نظاره گریم باید به فکر خویش و اعمال خویش باشیم.

یحیی نیازی اسفندماه 1396

دسته بندی اخبار: 
اخبار - دفاع مقدس
اخبار- مرکز
اخبار داخلی مرکز

دیدگاه جدیدی بگذارید